Cztery nawyki pracy z Claude Code — checklista · Zasób

Trzymaj tę kartę otwartą obok okna Claude Code i przelatuj ją na każdej sesji — punkt po punkcie, zanim uznasz cokolwiek za zrobione.

1. Przestań słyszeć tylko „tak”

Po co: model domyślnie przytakuje. Zdejmij mu tryb zgody, zanim cokolwiek zbuduje.

[ ] Zanim model zacznie budować lub zatwierdzi plan, każ mu zagrać adwokata diabła — niech najpierw wypunktuje słabości pomysłu.
[ ] Uruchom „radę” krytyków jako osobne pod-agenty, każdy z innej strony:
[ ] kontrarian — szuka wyłącznie śmiertelnych wad;
[ ] ekspansjonista — szuka największego potencjału;
[ ] myśliciel od pierwszych zasad — czysta logika, bez kontekstu z zewnątrz;
[ ] researcher — wyciąga realne dane rynkowe i ceny konkurencji;
[ ] „kupujący” — odgrywa Twojego klienta i mówi wprost, czy by to kupił.
[ ] Zażądaj jednego werdyktu od „sędziego”: zielone światło, przekształć albo zabij.
[ ] Wymuś najtańszy test, który zweryfikuje pomysł w 48 godzin — często to rozmowa z realnymi odbiorcami, nie pisanie kodu.

2. „Wygląda na gotowe” to nie „działa”

Po co: model oddaje rzecz, która wygląda na skończoną. „Skończone” i „działa” to dwie różne rzeczy.

[ ] Zanim model zacznie, spisz jawną definicję ukończenia — co dokładnie musi być prawdą, żeby zadanie uznać za zamknięte.
[ ] Każ mu sprawdzać własną pracę na bieżąco, w trakcie budowania, a nie dopiero na końcu.
[ ] Dopasuj kształt weryfikacji do tego, co budujesz — inaczej sprawdzasz stronę, inaczej potok danych, inaczej zmontowany materiał.
[ ] Po „gotowe” świadomie psuj wynik: podawaj złe dane, przypadki brzegowe i nietypowe wejścia, których człowiek nie odklikałby ręcznie setki razy.
[ ] Żądaj dowodu, nie zapewnień — zrzutów ekranu, przejść, logów. Nie ufaj samemu „zrobione”.

3. Pilnuj kontekstu

Po co: im dłuższa rozmowa, tym model bardziej gubi wątek i przepala limit. Spadek zaczyna się, zanim okno się zapełni.

[ ] Sprawdzaj /context, żeby zobaczyć, co dokładnie zjada Twoje okno — serwery, skille, pliki pamięci.
[ ] Raczej /clear i świeży start niż kompaktowanie w nieskończoność — /compact bywa wolne i zostawia bałagan.
[ ] Zanim wyczyścisz okno, zapisz uporządkowane przekazanie: nad czym pracujesz, kluczowe pliki, decyzje już zamknięte, pytania otwarte i gdzie wznowić.
[ ] Skopiuj przekazanie, wyczyść kontekst, wklej z powrotem — świeże okno podejmuje wątek bez strat.
[ ] Dobierz najmocniejszy model adekwatny do zadania — oszczędność na modelu mści się na każdym z pozostałych nawyków.

4. Przestań być wąskim gardłem

Po co: dopóki to Ty recenzujesz i decydujesz w jednym kierunku naraz, jesteś ograniczeniem całej pracy.

[ ] Rozdziel wszystko, co da się zrobić niezależnie, na równoległe pod-agenty.
[ ] Daj każdemu pod-agentowi własne czyste okno kontekstu — wtedy żaden nie wpada w gnicie kontekstu.
[ ] Ustaw pętlę celu z mierzalnym warunkiem ukończenia (np. powstało sześć plików, żaden nie jest pusty, analiza wymienia kilku konkurentów).
[ ] Pozwól modelowi pracować turę po turze, aż warunek będzie spełniony.
[ ] Oceniaj „gotowe” osobnym modelem-ewaluatorem — nigdy samooceną wykonawcy.

Gdy te cztery nawyki wejdą Ci w rękę, przesuwasz się z roli budowniczego w rolę decydenta, recenzenta i sędziego: nie klikasz każdego kroku ręcznie, tylko wyznaczasz warunki i sprawdzasz werdykty.

Szablon — Definicja ukończenia: Zadanie jest zamknięte, gdy: _______ (warunek mierzalny) — _______ (czego nie wolno złamać) — dowód: _______ (zrzut / przejście / log).

Szablon — Przekazanie sesji: - Nad czym pracuję: _______ - Kluczowe pliki: _______ - Decyzje zamknięte: _______ - Pytania otwarte: _______ - Wznów od: _______