Ta lista jest do odhaczania w trakcie sesji, nie do czytania przed nią. Trzymasz ją obok rozmowy głosowej i idziesz po kolei: inwentarz przestrzeni roboczej, sposób formułowania polecenia, kontrola w trakcie, przegląd wyniku. Każdy punkt to czynność, której efekt da się sprawdzić. Lista dotyczy trybu głosowego nad agentem kodującym, takim jak Codex sterowany głosem GPT-6 Astra, ale kroki są te same dla każdego agenta, który pracuje w wątkach i projektach.
0. Zanim włączysz tryb głosowy
Głos niczego nie tworzy. Sięga po to, co już leży w projekcie. Ta sekcja sprawdza, czy jest po co sięgać.
- Sprawdź, czy projekt istnieje jako osobna przestrzeń z plikami, a nie jako luźna rozmowa, do której wracasz z pamięci.
- Otwórz opis kontekstu projektu i przeczytaj go oczami osoby, która dziś zaczyna pracę w twoim zespole. Jeśli nie wynika z niego, czym się zajmujesz, gdzie leżą materiały i w jakim formacie publikujesz, agent też tego nie wie.
- Wypisz narzędzia, z których agent będzie musiał skorzystać: kalendarz, komunikator zespołu, tablica zadań, notatki ze spotkań. Przy każdym zaznacz, czy jest podłączone do projektu i czy dostęp został zatwierdzony.
- Dla każdej pracy, którą będziesz zlecać częściej niż raz (zrzuty ekranu do artykułu, strona w twoim stylu, nowa zakładka w panelu), sprawdź, czy istnieje umiejętność, czyli zapisana instrukcja wykonania. Jeśli nie, zapisz ją teraz, przy klawiaturze, a nie głosem w trakcie sesji.
- Zrób test bez głosu: w zwykłym wątku tekstowym wpisz jedno z jutrzejszych zadań i patrz, czy agent sam znajduje potrzebne rzeczy. Każde pytanie, które ci zada, to brak w przestrzeni roboczej, a nie temat do wyjaśnienia głosem.
- Dopóki test kończy się pytaniami, zostań przy klawiaturze i uzupełniaj projekt. Głos nie odpowie na te pytania lepiej, a odpowiadać będziesz przy każdym wątku od nowa.
1. Formułowanie polecenia
- Nazwij projekt w pierwszym zdaniu, zanim padnie zadanie. W rozmowie głosowej nie widzisz, gdzie stoisz, a agent nie zapyta, czy na pewno chcesz pracować bez kontekstu.
- Jedno zadanie na jeden wątek. Jeśli w zdaniu pojawia się „i jeszcze”, to jest początek kolejnego wątku, nie ciąg dalszy tego samego.
- Dziel zadania tak, żeby wątki były od siebie niezależne. Jeśli jeden potrzebuje wyniku drugiego, to jest zależność i musisz ją wypowiedzieć.
- Zależności nazywaj głośno i wprost: które zatwierdzenie ma trafić do którego wątku. Rozmowa głosowa przekaże dalej ustalenia, ale tylko te, które usłyszy.
- Mów o wyniku, nie o klikaniu. „Zakładka ze spotkaniami w panelu, z wpisami z kalendarza i streszczeniami” zamiast listy kroków do wyklikania.
- Jeśli zadanie ma umiejętność z sekcji 0, nazwij ją w poleceniu. Agent może ją znaleźć sam, ale nazwanie skraca drogę i od razu pokazuje ci, czy umiejętność faktycznie istnieje.
Wzory zdań
- „W projekcie X uruchom osobny wątek, który zrobi z wczorajszego wideo artykuł ze zrzutami ekranu.”
- „Pracuj wewnątrz projektu X przy wszystkich dzisiejszych zadaniach.”
- „W osobnym wątku, w tym samym projekcie, przygotuj miniaturę do tego artykułu.”
- „Kiedy zatwierdzę miniaturę, przekaż ją do wątku, który pisze artykuł.”
- „Zatrzymaj ten wątek, przekaż ustalenia i zacznij od nowa w projekcie X.”
- „Powiedz, w którym projekcie działa ten wątek, zanim ruszysz dalej.”
2. W trakcie
- Po każdym zleceniu zajrzyj do listy wątków i sprawdź, czy nowy działa w projekcie, czy jako luźna rozmowa. To zajmuje chwilę, a oszczędza ci pracy wykonanej w pustym pokoju.
- Jeśli wątek ruszył bez projektu, nie poprawiaj go w biegu. Każ mu się zatrzymać, przekazać to, co już ustalił, i zacząć od nowa we właściwym projekcie. Dopisanie kontekstu do złej rozmowy nie dodaje jej narzędzi ani umiejętności.
- Jeśli agent o coś pyta, odpowiedz raz, ale zapisz pytanie. Po sesji uzupełnij projekt tak, żeby następny wątek już nie pytał.
- Zatwierdzenia wypowiadaj tak, żeby było jasne, do którego wątku należą: „miniatura jest dobra, przekaż ją do artykułu”, a nie samo „świetnie”.
- Rozmowę głosową możesz wstrzymać i wrócić do niej później, a wątki pracują dalej. Zanim odejdziesz, powiedz, na co mają czekać, a co mają skończyć bez ciebie.
- Z telefonu mówisz do tej samej rozmowy i tych samych wątków. Przed pierwszym poleceniem z telefonu sprawdź jednak, czy widzisz na nim listę wątków, bo bez niej nie zrobisz kontroli z pierwszego punktu tej sekcji.
3. Przegląd wyniku
Głos usuwa pisanie. Nie usuwa przeglądu. Każdy wątek kończy się otwarciem wyniku, nie komunikatem „gotowe”.
- Otwórz każdy wynik. Nie odbieraj go z opisu, który agent ci przeczyta.
- Zrzuty ekranu, rozmieszczenie: sprawdź, czy każdy stoi przy fragmencie tekstu, o którym mówi, a nie tam, gdzie akurat zmieścił się w układzie.
- Zrzuty ekranu, kadry: zrzut przycięty do fragmentu ma pokazywać ten fragment, a nie ucinać pole, o które chodziło.
- Zrzuty ekranu, dane wrażliwe: przed publikacją obejrzyj własnymi oczami każde miejsce, w którym umiejętność miała rozmazać klucze API czy prywatne adresy e-mail. Rozmazanie wykonał model, za publikację odpowiadasz ty.
- Panele i streszczenia: wybierz kilka wpisów i porównaj ze źródłem. Wpis w kalendarzu ma tę samą datę i godzinę, streszczenie spotkania nie zgubiło ustalenia, które pamiętasz, a link prowadzi tam, gdzie mówi jego opis.
- Strony: przeklikaj każdą podstronę i każdy link, zanim wyślesz komuś adres. Zgodność układu z materiałem źródłowym i stylu z resztą witryny sprawdzasz na ekranie, nie w opisie agenta.
- Jeśli coś jest źle, popraw w tym samym wątku, w którym powstało. Ma jego kontekst i ustalenia. Nowy wątek na poprawkę zaczyna od zera.
- Czas zyskany na pisaniu poleceń przeznacz na ten przegląd. To tu rozstrzyga się, czy delegowanie się opłaciło.
Zanim zamkniesz sesję
- Każdy wątek z tej sesji działał w projekcie, a nie jako luźna rozmowa.
- Każdy wynik został otwarty i sprawdzony przez ciebie, a nie przyjęty na podstawie komunikatu agenta.
- Każde pytanie, które agent zadał w trakcie, ma odpowiedź zapisaną w projekcie, nie tylko wypowiedzianą w rozmowie.
- Wiesz, które zatwierdzenie z tej sesji trafiło do którego wątku.
4. Jedno zdanie na koniec
Głos tylko wskazuje. Wskazuje na projekt i na to, co w nim wcześniej przygotowano, a pracę wykonuje to, na co wskazał. Wskaż na puste miejsce, a wróci z niego pustka, tylko wypowiedziana miłym głosem.
Zacznij od jednego polecenia. Wskaż w nim jeden projekt, zleć jedno zadanie i zobacz, gdzie wylądował wątek. Dopiero potem dodaj drugi.