Tę kartę trzymaj otwartą w drugim oknie, przy aplikacji, w której właśnie zakładasz agentów. Sześć bloków idzie w kolejności, w jakiej przychodzi realna praca: najpierw lista robót, potem opisy roli i dostępy, na końcu miejsce, w którym ląduje efekt. Przy każdym bloku masz pola do odhaczenia i jedno zdanie do zapamiętania.
Karta zakłada pracę z agentami w chmurze. Przykładem jest Grok Bot od SpaceXAI, uruchomiony 11 sierpnia 2026 roku, z dostępem przez plan SuperGrok Heavy albo przez najwyższe plany Cursora: Ultra lub Teams Premium. Nazwy ekranów będą się różnić między narzędziami. Pytania z tej karty zostają te same.
1. Zacznij od robót, nie od agentów
Odruch podpowiada listę stanowisk: asystent, analityk, ktoś od treści. Zestaw spisany z cudzego ekranu wygląda porządnie i po tygodniu stoi bez pracy, bo żadna pozycja nie odpowiada temu, co u ciebie faktycznie wraca w każdy poniedziałek. Zacznij od drugiej strony.
- [ ] Wypisz powtarzalne zadania z ostatniego miesiąca: te, które wróciły przynajmniej trzy razy.
- [ ] Przy każdym zapisz, kto je dziś wykonuje i ile czasu zajmuje jedno przejście.
- [ ] Sprawdź każde testem jednego zdania: da się je opisać bez słowa „oraz”?
- [ ] Zadanie, które bez „oraz” się nie składa, rozbij na dwie pozycje i dopisz obie.
- [ ] Wykreśl to, co wraca rzadziej niż raz w miesiącu; nie od tego zaczynasz.
- [ ] Z tak przyciętej listy wybierz role: po jednej na zadanie, nie na dziedzinę.
- [ ] Zestaw gotowych ról przyłóż do swojej listy jako kontrolę, nie jako wzór: ktoś zbiera sprawy i rozdziela je dalej, ktoś buduje, ktoś składa rano plan dnia, ktoś pilnuje jednego kanału komunikacji.
Lista robót powstaje przed listą agentów. Agent z długim opisem i dostępem do wszystkiego ma więcej okazji, żeby wybrać złe narzędzie.
2. Opis, który kieruje pracę
Opis roli nie jest metryczką dla ciebie. Jest tablicą adresową: gdy agent dostaje zadanie spoza swojej roli, przegląda opisy pozostałych i pisze do tego, który pasuje. Czego w opisie nie ma, tego w przekazywaniu zadań nie ma.
Szablon na jedno zdanie: [powtarzalne zadanie] na podstawie [nazwanego źródła danych]; [granica: czego agent nie robi].
- [ ] Wpisz czynność, nie dziedzinę („pilnuje kanałów”, nie „zajmuje się komunikacją”).
- [ ] Dopisz źródło danych po nazwie: kanał, skrzynka, repozytorium, arkusz, folder.
- [ ] Dopisz granicę, czyli jedno zdanie o tym, czego agent nie robi.
- [ ] Przeczytaj gotowy opis cudzymi oczami: widać z niego, w którym momencie przekazać temu agentowi zadanie?
- [ ] Porównaj opisy parami; tam, gdzie dwa zachodzą na siebie, przesuń granicę w jednym.
- [ ] Po pierwszym tygodniu sprawdź, czy jeden agent nie wziął na siebie całej roboty.
- [ ] Gdy zadanie utknie, otwórz wątek, w którym agenci pisali do siebie, i przeczytaj, co sobie przekazali; pisać w nim nie możesz, ale zobaczysz, na czym stanęli.
Bezużyteczny opis: „pomaga w marketingu”. Nie ma w nim ani zadania, ani źródła, ani granicy, więc nikt nigdy nie przekaże takiemu agentowi pracy. Działający: „pilnuje kanałów o sponsoringach i publikacjach na Slacku, zgłasza nowe wątki i sam w nich nie odpowiada”. Trzy elementy w jednym zdaniu.
Zły opis nie objawia się błędem, tylko ciszą. Zadania nie wędrują, a agent, do którego napisałeś, próbuje zrobić wszystko sam.
3. Wspólne kontra osobne
Przy planowaniu zespołu jedna granica decyduje o tym, ile razy będziesz się logować. Wspólne dla wszystkich agentów są dwie rzeczy: umiejętności, czyli zapisane przepisy na powtarzalne zadania, i konektory, czyli gotowe połączenia z usługami. Podłączasz raz, korzysta cały zespół. Osobne są maszyna i opis roli: sesja przeglądarki jednego agenta nie jest sesją drugiego, więc dwóch agentów na tym samym koncie to dwa logowania.
- [ ] Wypisz połączenia, które podłączasz raz dla wszystkich: poczta, kalendarz, dysk, repozytorium kodu, system zadań.
- [ ] Zaznacz agentów, którzy mają pracować na tym samym koncie, i zaplanuj osobne logowanie dla każdego.
- [ ] Zamiast własnych głównych logowań założ konta służbowe, które da się odciąć jednym kliknięciem.
- [ ] Zapisz, gdzie zostawiasz zalogowane sesje i kto je odcina, gdy agent przestaje być potrzebny.
- [ ] Sprawdź, które logowania blokuje captcha; takie zadania wykonasz ręcznie, przejmując ekran agenta z komputera albo z telefonu.
- [ ] Zamiast pisać instrukcję od zera, włącz nagrywanie na maszynie agenta i wykonaj zadanie raz własnymi rękami; z nagrania powstaje umiejętność dla całego zespołu.
- [ ] Ustal, komu wolno wywołać umiejętność nagraną przez kogoś innego, bo raz nagrana działa u wszystkich agentów.
Sesja, która zostaje w przeglądarce agenta, zostaje tam też wtedy, gdy przestajesz patrzeć.
4. Rutyna: zegar albo zdarzenie
Rutyna to stałe polecenie, które uruchamia się samo, w chmurze, także przy wyłączonym komputerze i telefonie. Startuje z zegara albo ze zdarzenia. Obie ścieżki ustawia się w kilka zdań i każda potyka się o co innego.
Na zegar
- [ ] Powiedz agentowi jednym zdaniem, co ma robić, i podłącz źródła, o które dopyta.
- [ ] Ustal godzinę i dni tygodnia: takie, w których faktycznie czytasz wynik, a nie takie, które wyglądają porządnie w ustawieniach.
- [ ] Odpal przebieg próbny przed pierwszym automatycznym uruchomieniem.
- [ ] Przeczytaj treść rutyny, którą agent napisał z twojego jednego zdania; to zwykły tekst, więc dopisz, czego nie chcesz w niej widzieć.
Na zdarzenie
- [ ] Nazwij zdarzenie i miejsce, w którym zachodzi: kanał, repozytorium, skrzynka.
- [ ] Sprawdź, czy mechanizm nasłuchujący ma dostęp do tego miejsca. W Slacku wpisujesz w kanale
/invite @cursor. - [ ] Zapytaj agenta, jakie kanały naprawdę widzi, i porównaj odpowiedź ze swoją listą.
- [ ] Przy kilku przestrzeniach podłącz każde konto osobno.
- [ ] Planuj na wyzwalaczach dostępnych dziś; na start jest ich sześć. Lista może się rozrosnąć, ale to na razie oczekiwanie, nie fakt.
Wyzwalacz ma dwie połowy: regułę i prawo do patrzenia na miejsce, w którym zdarzenie zachodzi. Bez tej drugiej połowy rutyna wygląda na poprawnie ustawioną, nic się nie dzieje, a ty szukasz błędu w instrukcji zamiast w uprawnieniach.
5. Gdzie ma wylądować efekt
Przy agentach w chmurze „zbuduj mi X” jest zdaniem niedokończonym. Praca musi gdzieś powstać i na czymś się oprzeć. Jeśli nie wskażesz miejsca i źródeł, agent wybierze sam, a wybierze to, do czego ma dostęp.
- [ ] Dopisz do każdego zlecenia miejsce docelowe: maszyna agenta, repozytorium, plik, który wraca do ciebie.
- [ ] Wszystko, co ma zobaczyć ktoś poza tobą, sprawdź z drugiego urządzenia, nie tylko z tego, na którym pracujesz.
- [ ] Wskaż po nazwie pliki z identyfikacją marki, cennik i szablony; upewnij się, że leżą w miejscu, do którego agent ma dostęp.
- [ ] Wypisz, czego agent nie widzi, i przy każdej pozycji zdecyduj: dajesz dostęp albo wykreślasz z zakresu.
- [ ] Odbierając pracę, sprawdź jej wynik i to, czy powstała ze wskazanych źródeł.
- [ ] Zadania, które wymagają konkretnego modelu z innej rodziny, zostaw tam, gdzie są; twoje inne subskrypcje nie przechodzą razem z tobą.
Agent bez wskazanego źródła prawdy nie zgłasza braku. Zgaduje, i to pewnym tonem.
6. Filtr przed budową
Wyzwalacze, maszyny i opisy to część łatwa. Trudna leży przed nimi i nie ma nic wspólnego z narzędziem: musisz nazwać ograniczenie, które faktycznie czujesz. Bez tego zostaje tydzień przyjemnego klikania i zero różnicy w pracy.
- [ ] Nazwij jednym zdaniem, co zjada twoją uwagę w każdy poniedziałek.
- [ ] Wskaż decyzję, która czeka tygodniami, bo nikt nie zdążył zajrzeć w dane.
- [ ] Zaznacz kanał, który sprawdzasz z niepokoju, a nie z potrzeby.
- [ ] Z trzech powyższych odpowiedzi wybierz jedną i zbuduj jednego wąskiego agenta dokładnie do niej.
- [ ] Zapisz z góry, co po tygodniu uznasz za wynik wart kontynuacji.
- [ ] Pracę przy biurku, w skupieniu, zostaw narzędziom na komputerze; wąskim agentom w chmurze daj to, co robisz w ruchu, z telefonem w ręku.
- [ ] Pozostałe dwie odłóż, dopóki pierwszy agent nie przejdzie tego tygodnia.
Nie ma nazwanego kłopotu, nie ma agenta. Reszta to funkcje, które ktoś ci pokazał.
Pierwszy tydzień
Pierwsze siedem dni czyta się inaczej niż resztę. Sprawdzasz wtedy efekt, a przy nim to, co narzędzie zrobiło po drodze.
- [ ] Po pierwszym przebiegu przeczytaj wynik, a potem tekst samej umiejętności: agent mógł dopisać do niej własny krok.
- [ ] Zdecyduj, czy jego poprawka zostaje; instrukcja jest zwykłym tekstem, więc możesz ją zmienić albo skasować.
- [ ] Zaglądaj do licznika zużycia. Rutyna, która chodzi częściej, niż zakładałeś, pokazuje się tam wcześniej niż w twojej skrzynce.
- [ ] Wyłącz rutynę, która przez tydzień nie zmieniła żadnej twojej decyzji.
- [ ] Nie przenoś tutaj procesu, który nie może się zepsuć: narzędzie jest nowe i nikt jeszcze nie pokazał niezależnego testu niezawodności.
Puste pole w tej karcie rzadko zatrzymuje pracę dzisiaj. Wraca za dwa tygodnie: jako rutyna, która nic nie robi, jako agent, do którego nikt nie kieruje zadań, albo jako plik widoczny tylko z jednego urządzenia. Wróć do bloku, z którego pochodzi to pole, i uzupełnij brakującą odpowiedź.