Wywoływanie funkcji (function calling)

Wywoływanie funkcji to mechanizm, dzięki któremu model językowy potrafi nie tylko opisać, że trzeba coś zrobić, ale wskazać konkretną funkcję lub API do wywołania i wygenerować dla niej ustrukturyzowane argumenty — zgodne z podanym wcześniej schematem (nazwy, typy, wymagane pola). Sam model funkcji nie wykonuje: zwraca strukturę wywołania, którą uruchamia system zewnętrzny, a jego wynik wraca do modelu jako kontekst dalszej odpowiedzi.

To nie to samo co tool use. Tool use to ogólna zdolność modelu do korzystania z narzędzi, by działać w świecie poza generowaniem tekstu; wywoływanie funkcji jest niskopoziomowym mechanizmem, który tę zdolność realizuje — formatem, w jakim model zgłasza, co i z jakimi parametrami chce uruchomić. W tym sensie function calling jest „jak”, a tool use „po co”.

Ten sam wzorzec stoi też za standardami łączenia modeli z narzędziami, takimi jak MCP, i jest fundamentem działania agentów. We wdrożeniu liczy się precyzyjny opis funkcji i ścisła kontrola tego, co model może wywołać — błędny lub zbyt szeroki schemat to prosta droga do niepożądanych działań.